De gele partij, de PAR heeft gewonnen; Emily heeft het goed gedaan. De PAR kwam net voorbij. Zwaaiend naar de poppen op de voorporch … en naar de timmerman en naar mij. Ik ben niet zo zwaaierig maar het is iets wat je hier snel leert. Vanuit langsrijdende auto’s en bussen wordt gezwaaid, soms geroepen en getoeterd. Je zwaait terug.

De pop die sinds de verhuizing op de porch staat, wordt dagelijks vele malen toegeroepen: Hé Swah! We noemen hem nu zo. Een paar maal per week stoppen nieuwsgierige toeristen. Zij willen graag een plaatje schieten van mijn ‘huisje met de poppen’. Er zijn zelf sightseeing bussen die afremmen, opdat de bezoekers even kunnen lachen en zwaaien.

Ik ben benieuwd op hoeveel blogs of sites met vakantieverhalen mijn poppen staan. Gek toch, als ik daar zelf stond met man of vriendin, zouden er dan ook mensen stoppen om een kiekje te nemen?

Vandaag is het de dag van de overwinningsparade van de gele partij. Wel honderd auto’s toeterend, met zwaaiende mensen, gele vlaggen en een blije Emily, staande in een pick-up truck. Ze zwaaide enthousiast, maar had opeens door dat het He Swah! was voor mijn huisje en geen toegewijde PARstemmer.

De partij van Zus liet zich ook zien, maar dat was vóór de verkiezingen. Een enorme vrachtwagen met boemboxen, helemaal groen geverfd, voortkruipend op weg naar Westpunt. Aan mijn weggetje dat geen naam heeft, woont een handjevol mensen. Aandoenlijk, vind ik het, dat men de moeite neemt ons politiek wakker te schudden.

Gelukkig is de wind weer terug. We zijn hard bezig een schaduwdakje te maken aan de zijde waarop de zon een groot deel van de dag haar hitte instraalt. De muren van het huis zijn niet meer donkergeel. We hebben ze bijna wit geverfd. Echt wit is nog steeds verboden, hoewel projectontwikkelaars en eigenaren van landhuizen zich daarvan weinig aantrekken. Wit kaatst de zon terug en voorkomt opwarming van de muren. Het beperkt de ‘kachelwerking’ van de wanden. We denken nog na over de vloer rondom het huisje. Licht maakt dat de hitte omhoog kaatst tegen de wanden, moet je niet hebben. Donker maakt dat de vloer de warmte opneemt, dan brand je je voeten (wij lopen hier meestal op onze blote zolen), maar de straling op de wanden is dan minder. Wat een dilemma!

Tot de volgende keer,

Wil

Politiek

Over enkele weken gaan we stemmen. De politici hebben partijtje wisselen gespeeld, de lijsten zijn klaar. Het politieke spel draait om het eerst zichzelf en dan de partijgenoten en politieke vriendjes tevreden te stellen. Het is een circus! De kleuren van de verschillende partijen zijn weer toegewezen en verschijnen op allerlei plaatsen, vooral langs de weg, want de meesten van ons begeven ons dagelijks op wegen. De PAR was de eerste. Vrolijke gele vlaggen aan lantaarnpalen, aan hekken van aanhangers, aan autodeuren. Natuurlijk laat de FOL weer zien zich niet aan regels te storen: openbaar straatmeubilair (hekken en muurtjes bij duikers onder de weg) worden oranje geverfd, men hangt oranje autobanden in bomen, op palen, geeft omliggende stenen ook een likje, en men hangt banden aan verkeersborden. Een puritein klimt, begeleid door de plaatselijke pers in de paal en verwijdert de band. De oranjen zijn blij met de extra aandacht. Je kunt er weer herrie over schoppen. Toen bij de laatste stemming de uitslag van deze partij bij de Statenverkiezingen wat tegenviel, riep men dat de stemmachines niet deugden. Bij de winst daarvóór werd er niet geklaagd. Er worden nu voor veel geld andere machines aangeschaft. Ik heb liever papier en potlood. Dan wéét je wat je doet.

De politici van alle partijen kunnen er wat van! Na eerst gestreden (en betaald) te hebben om zo hoog mogelijk op de lijst te komen, gaat men langs de deuren en vraagt om verlangens van de bewoners. (dat schijnt de Nederlandse regering nu ook te doen. Wat? Ná het regeerakkoord?) Het gaat meestal om het bezoeken van vermoede aanhangers, of oude bekenden van wie men de stem wil winnen (kopen). Mevrouw, wat wenst U? Ach Jaanchi, het zandweggetje naar mijn huisje is zo donker in de nacht. Kunt je me wat verlichting geven? En wat asfalt? Een week later staan er drie lantaarnpalen  - aangesloten op het net van openbare verlichting -  aan het privé-weggetje. Op het asfalt wacht ik nog, zegt de mevrouw. Ja, ik ga zeker op Jaanchi stemmen. Ik ken hem van vroeger.

Iemand anders verzoekt eindelijk de gaten in de weg te vullen. De gaten worden volgestort, maar wel alleen die, die zich voor het huis van de stemlustige bevinden.

Dat de politiek hier klein is, dat mag duidelijk zijn. Het eiland heeft 130.000 bewoners. Dat het nieuwe Nederlandse kabinet zich met muizenissen bezighoudt, verbaast mij zeer.

Gewétensbezwaren tegen homohuwelijk en dat nog sanctioneren ook! Iedereen is voor de wet gelijk, heeft gelijke rechten en toch kan men (met name de ambtenaar, voor wie neutraliteit hoog in het vaandel dient te staan) gewetensbezwaar hebben tegen een verbintenis van twee menselijke varianten? Kan men ook weigeren twee gehandicapten te trouwen? Of twee kleurenblinden? Of twee roodharigen? Aan achterlijkheid wordt tegemoetgekomen. Wel, wel, terug naar af in Nederland! Het hek is van de Dam. Discrimineren is nu bij de wet toegestaan! Dank u!

Tussen haakjes: weet men niet dat Bonaire, het muisje dat brult, helemaal 12000 inwoners heeft? hoeveel uren “discussie” is dat waard?

En de paspoortenkwestie. Welke kwestie? Daar kan je de burger zelf toch niet op aanspreken? Laten de naties de koppen bijeen steken en hun regelingen verduidelijken en aanpassen. Ik heb drie kleinzonen, hummeltjes nog, die twee paspoorten hebben. Kunnen ze echt niets aan doen; ligt aan de verschillende wetgevingen. Ooit was het paspoort een reis-identificatiedocument, nu schijnt het een bewijs van nationaliteit en vooral loyaliteit te zijn. Wat een kleingeestigheid. Alsof je niet een eed van trouw aan een bepaalde zaak in een bepaald land kunt afleggen, waarvan je geen paspoort hebt.

Ik ben voor wereldburgerschap. Niemand op deze hele planeet kan er immers iets aan doen door wie hij/zij verwekt is en waar de geboorte plaatsvond. Toch wordt men daar levenslang op afgerekend.

Nee, het moet er niet toedoen hoe je eruit ziet, hoe je geaard bent of waar je vandaan komt. We moeten met z’n allen werken aan een leefbare samenleving, met ruimte voor iedereen. Helaas zie ik meer en meer een zich terugtrekken op eigen groep, met eigen normen en waarden, met eigen gelijk.

Met vriendelijke groet uit de tropen, Wil.